هر چقدر یک اتفاق بزرگتر باشد، دلایل دخیل به آن نیز بیشتر است. شکست سنگین پرسپولیس مقابل گل گهر دلایل متعددی داشت، از توانمندی‌های میزبان تا ضعف‌ها و اشتباهات مهمان. از جمله دلایل برتری گل گهر می‌توان به این موارد اشاره کرد؛

بازی کم اشتباه که در همان موارد معدود اشتباه نیز پرسپولیس قادر به استفاده از آن نبود. برتری عددی گل گهر در زمین که هرجا توپ بود، کل بازیکنان این تیم بین توپ و دروازه خودی بودند. میزان دوندگی بالا که ناشی از انرژی جوانی است و استفاده از فرصت‌های حداقلی برای گلزنی، در حالی که پرسپولیس فرصت‌های به مراتب بهتر را به راحتی از دست می‌داد.

مهدی تارتار به یک مربی دفاعی و استاد حفظ نتیجه معروف است اما نگاه کنید به کل دقایق بازی که در ۹۰ دقیقه او یک تیم هماهنگ در قالب یک بلوک دفاعی را ساخته بود، درست مثل اعضای یک بدن.

اما در نقطه مقابل، دیدیم که در پرسپولیس فاصله بین خطوط آنقدر زیاد بود که تمام توپ‌های سرگردان یا سوم به گل گهر می‌رسید. پرسپولیس در دقایق آخر رو به بازی احساسی و سنتی آورد که ارسال از کناره ها بود اما در همین روش هم ناکام ماند، چون مدافعان بلندقامت گل گهر آنجا منتظر بودند و پورعلی هم نیروی کمکی شان بود تا مشخص شود تارتار چه شناخت خوبی از پرسپولیس دارد.

در آن موارد اندک هم که توپ از این آسمانخراش ها رد می شد، در محوطه کسی نبود که بزند! وقتی تیم بد باشد، همه بازیکنان بد هستند و بالعکس،  چون فوتبال یک کار گروهی است.

در صحنه گل دوم لطیفی فر شکاف بزرگ بین خطوط در پرسپولیس کاملاً به چشم آمد، شکافی که بزرگترین دلیل باخت پرسپولیس به گل گهر بود. آنقدر بزرگ که در طول این مسابقه هرگز پرسپولیس را به شکل یک تیم واحد ندیدیم. گروهی بازیکنان سرخپوش بودند که در زمین حضور داشتند، همین!