روز شنبه(۴ مهرماه) به جلسه‌ای پویش‌گونه برای حمایت از احیای تفاهم‌نامه و بلندتر کردن صدای حامیان تعامل و مذاکره برای بهره‌برداری از دستاوردهای نظامی در تقابل با آمریکا دعوت شده بودم. همزمان از وزارت کشور تماس گرفتند و گفتند از سوی خانه احزاب قرار است جمعی برای استقبال از رئیس جمهور در هنگام بازگشت از سفر نیویورک که شنبه شب چهارم مهر صورت می‌گیرد، شرکت کنند؛ خوب است در حمایت از مواضع و سخنان رئیس جمهور این حرکت نمادین انجام شود و اگر شما هم مایلید، شرکت کنید.

من با فرض اینکه این دو حرکت همسو و مکمل یکدیگر هستند، برای شرکت در مراسم استقبال اعلام آمادگی کردم. در جلسه عصر من به عنوان یکی از سؤالات از متولیان بحث پرسیدم که به نظر می‌رسد مخالفان مذاکره و تعامل که ما آنها را جریان افراطی و اقلیت می‌شناسیم، از جانب نیروهایی در حاکمیت یا بخش‌های ذی‌نفوذ تقویت می‌شوند. بدون شناخت و توجه به این جریان تلاش‌ها کم اثر خواهد بود. اتفاقا شب که به جمع شرکت‌کنندگان در مراسم استقبال از رئیس جمهور پیوستم، متوجه شدم کل تلاشی که برای شرکت در این حرکت صورت گرفته، تریبون آن در محل استقبال در فرودگاه مهر آباد در اختیار کلیت جریاناتی است که اجتماعات شبانه میادین شهرها را در اختیار دارد. البته شعارها و مواضع آشکارا ضد مذاکره و تفاهم‌نامه داده نمی‌شد ولی عمدتا استقبال از رئیس‌جمهور را ذیل حمایت از پزشکیان شجاع و ولایی انجام می‌دادند که به زعم خود در نیویورک مشت محکمی بر دهان یاوه‌گویی‌های ترامپ و استکبار زده است و همچنان ایده نابودی اسرائیل و آمریکا غلبه داشت و تقریبا هیچ اثری از وجه دیگر مواضع پزشکیان که تقویت رویکرد تعامل‌گرایی و احیای تفاهم‌نامه بود، دیده نم‌یشد.

با دکتر قائم پناه و آقای الیاس حضرتی رئیس شورای اطلاع‌رسانی دولت و نیز دست‌اندرکاران حوزه سیاسی وزارت کشور و نیز بعضی عوامل رسانه‌ای حامی دولت که در مراسم استقبال حضور داشتند، این وضعیت تریبون مراسم را یادآور شدم و گفتم که ظاهرا همه تلاش ما عملا توسط طیفی که علاقه‌ای به مذاکره ندارد مصادره شد. بعضی از دوستان این برداشت را تأیید کردند و بعضی دیگر به این امر که در تریبون موضع رسمی ضد مذاکره‌کنندگان و پزشکیان گرفته نشد، رضایت داشتند و اشاره داشتند که اگر این حرکت ما نبود، ممکن بود این تجمع کلا در اختیار آن طیف قرار گیرد (البته نشانه‌های آن هم با توجه به وجود جمع اندکی که شعار پزشکیان حیا کن مملکتو رها کن می‌دادند، دیده شد) و به همین حد از اثرگذاری رضایت داشتند. ولی باور بنده این است که آنچه از کل این مراسم در صداوسیما و رسانه‌های رسمی منعکس خواهد شد، همان ندا و فضا و عکس و پرچم‌هایی است که از پزشکیان مصادره شده در تریبون به دست می‌آمد؛ نه کلیت مواضع پزشکیان که دیپلماسی و مذاکره و احیای تفاهم هم وجه دیگر آن است. خدا کند که در واقعیت خلاف برداشت بنده را شاهد باشیم.

اما آنچه در تکمله این یادداشت لازم است اشاره شود، ترکیب و توازن خوب دفاع عزت‌مندانه و دیپلماسی مقتدرانه است. باید حواسمان باشد که فدا شدن خواسته یا ناخواسته یکی از این دو بعد یا از ما تصویر جنگ‌طلبانه و یاغی‌مآبانه به جهان صادر می‌کند که شکل‌گیری ائتلاف تجاوزکارانه علیه ما را آسان‌تر و ترغیب می‌کند یا نوعی استیصال و مؤثر بودن تداوم فشارها را برای دشمنان نشانه می‌رود که آنها را بر تداوم آن تشویق می‌کند. رسالت ما نیروهای مدنی کمک به مسئولان برای حفظ و ایجاد این توازن است. به نظر می‌رسد شخص دکتر پزشکیان و تیم همراه و مؤثر در مجموعه فرآیند این سفر این توازن را خوب و بهینه برقرار کرده بود و دفاع از این موضع برای تداوم آن، رسالت امروز نیروهای مدافع منافع ملی و نجات عزتمندانه کشور از خطر تهاجم است.