چهار نشانه از احتمال تغییرات وسیع و عمیق در حکمرانی ایران/رضایی این بار در قامت یک میانه‌رو است؟

 تغییراتی در شعام یا همان شورای عالی امنیت ملی صورت گرفته که احتمالا مهم‌ترین اتفاق این روزهاست. سردار ذوالقدر رفته و سرلشگر محسن رضایی جانشینش شده است. این که دقیقا چه اتفاقاتی در جریان است را به این راحتی‌ها نمی‌شود فهمید، منتهی از لابه‌لای اظهارنظرها و به قولی از میان سطور، شاید بشود چیزهایی را متوجه شد.

یک؛ رضایی این بار در قامت یک میانه‌رو است؟

برخی منابع و برخی گروه‌ها جانشینی سرلشگر رضایی را در جهت میانه‌رویی می‌دانند، این‌ گروه‌ها تفسیرشان بر این است که میل قالیباف به سرلشگر رضایی بوده و سردار ذوالقدر درباره مسائلی مثل تنگه هرمز انعطاف موردنظر عراقچی و قالیباف را نداشته، پس آن رفته و این آمده است. علی قلهکی دیشب چیزی نوشت که قابل تامل است، از سرلشگر رضایی تمجید کرد و نوشت که تمام اتفاقات این روزها را پیش‌بینی کرده بود. قلهکی در پازل سیاسی موجود در ایران نزدیک به قالیباف است. تمجید او، یعنی یک جریان قدرتمند رسانه‌ای فعال است، سوژه کیست؟ مشخص است.

دو؛ خرازی در این‌باره چطور فکر می‌کنند؟

باقر خرازی که در همان صحبت‌های چند روز قبلش گفته بود که چنین اتفاقی می‌افتد، لحن و موضعش از سر رضایت نبود، از نارضایتی امثال باقر خرازی احتمالا آن نقش جدید سرلشگر رضایی را می‌شود جدی گرفت؛ او واقعا در مسیر اعتدال است! پس باقر خرازی قاعدتا ناراضی است. از آن طرف مثلا رجانیوز به عنوان یک رسانه نزدیک به تندروها دیروز یادداشتی نوشت که کمی سردرگمی جریان نامبرده را فاش می‌کند. اصل حرف این بود که قالیباف و عراقچی صداقت نداشته‌اند و این جابه‌جایی نشان می‌دهد که مذاکرات پاکستان با هماهنگی رهبری نبوده است. این یعنی چی؟ یعنی این که رجانیوز شاکی است و اما نمی‌خواهد واضحا موضع بگیرد.

سه؛ اصلاح‌طلبان و ظریف کجای این ماجرا هستند؟

امروز جماران متنی از ظریف منتشر کرده که حداقل یک بخش آن قابل توجه است؛ “اکنون که ایران توانسته است دوران «بزن در رو» را پایان دهد، باید ضمن هوشیاری در برابر چالش‌های بیرونی و درونی، نگاه تهدیدمدار تاریخی خود را با نگاه فرصت‌مدار جایگزین کند. این تغییر باید خود را در شیوه برخورد سامانه زمامداری با مردم در داخل و روش کنشگری با دیگر کشورها در خارج نشان دهد.”

تغییر در زمامداری؟ بله، ظریف از تغییر در زمامداری گفته، عمده کنشگران اصلاح‌طلب این روزها در سکوت هستند، شاید چیزهایی می‌دانند که ما نمی‌دانیم.

چهار؛ ترامپ، آمریکا و دیگران…

بعد از اینکه جنگ اخیر به رهبری مارکو روبیو و پیت هگست با موفقیت قابل ذکری برای آمریکا (در جهت اهدافش که به نوعی تسلیم ایران بود) روبرو نشد، دست مخالفان جنگ همانند جی‌دی ونس را بازتر کرده و تفاهم نامه اسلام آباد هم از نتایج همین روند است.

از طرفی ترامپ بارها و بارها به تغییرات از درون حاکمیت تاکید کرده و حتی مدعی شده رژیم چنج در داخل ایران اتفاق افتاده، چون افرادی سرکار آمده‌اند که تمایل به مذاکره و تفاهم دارند. این تغییر روند اگر بتواند پالس مثبتی به دولت آمریکا به رهبری ونس (مسئول مذاکرات) بدهد می‌توان  با رسیدن یک تفاهم بینابینی، از تله جنگ خارج شده، و همچنین دستاوردی برای ترامپ بسازد و هم اینکه ونس خود را برای ریاست جمهوری ۲۰۲۸ آماده کند.

البته با توجه به استقبال چهره‌ها و جریان‌های نزدیک به اصولگرایان تندرو از این انتصاب، شاید گزینه به نتیجه رسیدن فوری مذاکرات با آمریکا کمی دور از ذهن به نظر برسد.

گذشت زمان بهترین پاسخ را به این سوالات خواهد داد…/برترین‌ها: