ششمین دوره جشنواره مسئولیت اجتماعی و روابط عمومی؛ توجه ویژه به مسئولیت جنگ

ششمین دوره جشنواره مسئولیت اجتماعی و روابط عمومی؛ توجه ویژه به مسئولیت جنگ

در ابتدای این جشنواره که روز سه شنبه ۲۷ مرداد ماه در کتابخانه ملی برگزار شد؛ هوشمند سفیدی دبیر جشنواره طی سخنانی گفت:روابط عمومی “یک رشته ارتباطات راهبردی” مبتنی بر درک متقابل روابط بین سازمانی /شرکت و ذی نفعان آن است . اینجاست که صرفا تامین انتظارات ذی نفعان هدف اصلی نیست ، بلکه به دنبال تعالی این رابطه از طریق “ارتباطات راهبردی” ، “گفت و گو و تعامل” است.

• هم روابط عمومی و هم مسئولیت اجتماعی، نوعی سرمایه گذاری آینده نگرانه و هوشمندانه هستند که هم برای سازمان/شرکت و هم برای جامعه ذی نفعان ،سودمند است.
• سازمان های پیشرو در سال 1 تا ۵ درصد از سود خالص سالانه خودرا برای csr صرف می کنند.
• روابط عمومی باید پیوسته برای تغییر سازمان و تبدیل آن به دستگاه اخلاقی، مسئول ،اصیل و شفاف تلاش کند.

او در تعریف مسئولیت اجتماعی  ،آن را فرآیند بلند مدت روابط عمومی با ذی نفعان به منظور ایجاد ارزش برای انان و شرکت دانست.

• طبق ایزو ۲۶۰۰۰ ، هفت اصل پاسخگویی ،شفافیت (خانه ی شیشه ای) ،رفتار اخلاقی،احترام متقابل با ذی نفعان ، احترام به حاکمیت قانون، احترام به حقوق بین المللی و احترام به حقوق بشر، “ارزش های بنیادین مسئولیت اجتماعی“ را تشکیل می دهند
• “محیط نهادی” یا محیط عملکردی روابط عمومی ، محیط ارتباط با ذی نفعان است و ارزش روابط عمومی در کیفیت ارتباط یا ذی نفعان آنان است ، در این صورت است که روابط عمومی می تواند محرک مسئولیت اجتماعی باشد.

رسالت مسئولیت اجتماعی  (SOCIAL RESPONSIBILITY)

• رویکرد اخلاقی ( نیکوکاری تجاری)
• حساسیت به مسائل اجتماعی ،فرهنگی و محیطی
• مراقبت از جامعه و محیط زیست
• مسئولیت اجتماعی، نوعی نظام، سیستم و رویکرد است ؛ نه صرفا انجام برخی امور خیریه و یا مشارکت در برخی از مراسم یا آیین ها ؛ به این معنی که نیازمند ساختار مشخص ، جایگاه مناسب ،سند ، و تاثیرگذاری روشن و مطمئن است.
• خدمات مسئولیت اجتماعی باید تابعی از نیازها و انتظارات ذی نفعان باشد ، نه منویات سلیقه ای یک شرکت یا سازمان (مجموعه ای از ارزش های جامعه پسند
• مسئولیت اجتماعی؛ امروز نوعی روش حکمرانی اجتماعی است که پیامد های اجتماعی را به همان اندازه پیامد های اقتصادی مهم می داند.
• دستاورد مسئولیت اجتماعی ؛ “سود اجتماعی” است که در محصولی به نام “اعتماد جامعه” متبلور می شود
• امروزه مسئولیت اجتماعی “اختیاری ” نیست ؛ بلکه یک “الزام استراتژیک” است

 سفیدی چهار نظریه مهم در حوزه مسئولیت اجتماعی را تشریح کرد و گفت :نظریه مشروعیت : لزوم کسب تاییدیه از جامعه  که ایجاد سرمایه اجتماعی منجر می شود.

• نظریه ذی نفعان :پاسخگویی شرکت/سازمان به ذی نفعان و تلاش برای هم آفرینی با آنان
• نظریه تماس اجتماعی:مابین کسب وکار ها و جامعه ذی نفعان برای انجام تعهدات
• نظریه سیگنالینگ : تلاش برای کسب تمایز از سایر شرکت ها از طریق انجام مسئولیت اجتماعی و ارسال و انعکاس سیگنال یا گزارش CSR به مخاطبان هدف ؛روابط عمومی روایت عمل و تبدیل اقدام به اعتبار ؛ هزینه ها را  به “سرمایه اعتباری تبدیل می کند.

در ادامه این رویداد ، فضل الدین موسوی بیانیه هیئت داوران ششمین دوره «جشنواره روابط عمومی و مسئولیت اجتماعی ایران» را قراِت کرد.

به نام خداوند جان و خرد

اینک که با یاری خداوند متعال و همت والای شورای سیاستگذاری، ششمین دوره “جشنواره روابط عمومی و مسئولیت اجتماعی ” به ایستگاه پایانی خود رسیده است، هیئت داوران بر خود فرض می‌داند که مراتب سپاس عمیق خود را به تمامی سازمان‌ها، شرکت‌ها و کارشناسانی که با ارسال آثار، مستندات و گزارش‌های خود، این رویداد را غنی‌تر از پیش ساخته‌اند، ابراز نماید. همچنین از دبیرخانه جشنواره که با تدبیر و برنامه‌ریزی دقیق، زمینه‌ساز تحول در شاخص‌های ارزیابی متناسب با تحولات کشور به ویژه ایام جنگ شد، صمیمانه قدردانی می‌کنیم.

۱-رویکرد نوین جشنواره در دوره ششم

ششمین دوره جشنواره، در شرایطی برگزار شد که کشور ما آزمونی سخت از همبستگی، تاب‌آوری و مسئولیت‌پذیری جمعی را پشت سر گذاشت. بر این اساس، شورای سیاستگذاری با درک عمیق از تکالیف اجتماعی سازمان‌ها در بحران‌های ملی، شاخص‌های جدید و بومی‌شد‌ه ای را بر پایه «مسئولیت اجتماعی در وضعیت جنگ و پساجنگ» تدوین و به دبیرخانه ابلاغ کرد. این شاخص‌ها که در پنج محور راهبردیِ تداوم ارتباط شفاف، حمایت از نیروی انسانی در خط مقدم، ایفای نقش عام‌المنفعه در بحران، مدیریت مسئولانه زنجیره تأمین و ثبات بازار و بازسازی اعتماد و گفتمان امید در دوران پساجنگ سامان یافته‌اند، در کنار اینکه چارچوب ارزیابی امسال را تعیین کردند، خود نیز به منزله الگویی کاربردی برای گزارشگری مسئولانه در شرایط پیچیده، بدل شدند.

هیئت داوران با آغوش باز از این تحول استقبال کرده و کوشید تا با تکیه بر این محورها، داوری را از سطح تک‌اقدامات جزیره ای، فراتر برده و به «نظام‌مندی»، «هماهنگی راهبردی» و «شفافیت عملیاتی» به عنوان معیارهای کلیدی وزن بیشتری بدهد.

۲- فرآیند ارزیابی و آثار دریافتی

دبیرخانه جشنواره در این دوره، گزارش‌های عملکرد مسئولیت اجتماعی را از طیف گسترده‌ای از شرکت‌ها و سازمان‌های صنعتی، خدماتی، مالی و عمومی دریافت کرد. هیئت داوران پس از پالایش اولیه، ۴۶ گزارشی که واجد حداقل‌های ساختاری و محتوایی برای ورود به مرحله رقابت بودند، در دو مرحله جداگانه بررسی کرد:

– مرحله نخست، ارزیابی انطباق با شاخص‌های ابلاغی (به‌ویژه محورهای پنج‌گانه جدید) و رعایت استانداردهای پایه گزارشگری.

– مرحله دوم، بررسی عمیق‌تر کیفی و تطبیق اقدامات با مستندات عملیاتی، شامل راستی‌آزمایی از طریق وب‌گاه‌ها، گزارش‌های میان‌دوره‌ای و پاسخ‌گویی به پرسش‌های تکمیلی داوران.

از میان آثار رسیده، متأسفانه شماری از گزارش‌ها به دلیل عدم انطباق با چارچوب‌های تعیین‌شده، کم‌توجهی به مستندسازی کمی، یا فقدان رویکرد نظام‌مند، نتوانستند حد نصاب لازم را کسب کنند و از چرخه داوری خارج شدند. این موضوع نشان می‌دهد که هنوز فاصله معناداری میان «اقدام خوب» و «گزارشگری خوب» وجود دارد و ضرورت توانمندسازی سازمان‌ها در حوزه گزارش‌دهی استاندارد، بیش از پیش احساس می‌شود.

۳- نقاط قوت و دستاوردهای چشمگیر دوره ششم

هیئت داوران با کمال مسرت اعلام می‌کند که در مقایسه با دوره پنجم، ارتقای کیفی محسوس و امیدوارکننده‌ای در گزارش‌های ارسالی مشاهده گردید. مهم‌ترین محورهای پیشرفت عبارتند از:

– تغییر نگرش راهبردی مدیریت ارشد: بیانیه‌های آغازین مدیران عامل و هیئت‌های مدیره، نشان‌دهنده درک عمیق‌تر از مفهوم «پایداری» و تعهد فراتر از الزامات قانونی به توسعه جوامع محلی و حفظ سرمایه‌های اجتماعی است. این گرایش، دیگر صرفاً اکتفاء به یک شعار تشریفاتی نیست، بلکه در تخصیص بودجه، ساختار سازمانی و برنامه‌ریزی بلندمدت ریشه دوانده و رو به جلو در حال حرکت است.

– برنامه‌ریزی مدون و پیش‌بینی‌پذیر: برخلاف سال‌های گذشته که بسیاری از اقدامات، واکنشی و مقطعی بود، امسال سازمان‌ها با ارائه برنامه‌های عملیاتی از پیش تدوین‌شده، گام‌های مؤثری در مسیر مسئولیت‌پذیری سیستماتیک برداشته‌اند. این رویکرد، به ویژه در حوزه‌های «مدیریت تداوم کسب‌وکار در بحران»، «حفظ اشتغال و معیشت کارکنان» و «تنوع‌بخشی به تأمین‌کنندگان» به خوبی قابل مشاده است.

– توجه مناسب به محیط زیست و منابع طبیعی: بسیاری از گزارش‌ها با اختصاص بخش‌های مستقل به اقدامات زیست محیطی، نشان دادند که دغدغه کاهش آلودگی، تصفیه پسماند، بهینه‌سازی مصرف انرژی و ترویج فرهنگ مصرف صحیح، به بخشی از هویت سازمانی تبدیل شده است. این احساس مسئولیت در قبال مواهب خدادادی، از مصادیق بارز بلوغ اجتماعی سازمان‌هاست.

– تنوع و تعمیق در برنامه‌های جوامع محلی: شرکت‌ها در این دوره، رویکردی چندوجهی به جوامع محلی داشته‌اند؛ از توانمندسازی اقتصادی و مهارت‌آموزی گروه‌های آسیب‌پذیر گرفته تا حمایت از زیست‌بوم‌های پیرامونی و مشارکت فعال در طرح‌های عمرانی. این نوع نگاه، نشان از درک صحیح از «توسعه پایدار مبتنی بر زیست بوم» دارد.

– شفافیت و پاسخ‌گویی عملیاتی در دوران جنگ: شاخص‌های جدید امسال، سازمان‌ها را به چالش کشید تا صرفاً به اتاق فکر و صدور بیانیه اکتفا نکنند. آن دسته از شرکت‌هایی که توانستند مستندات ملموسی از «تداوم کانال‌های ارتباطی»، «حمایت روانی از کارکنان»، «مشارکت لجستیکی با نهادهای امدادی» و «مدیریت شفاف موجودی و قیمت» ارائه دهند، گامی فراتر از وظایف معمول خود برداشته و الگوی شایسته‌ای از مسئولیت‌پذیری در شرایط حساس برجای گذاشتند.

۴-کاستی‌های مشترک و حوزه‌های نیازمند بهبود

با وجود پیشرفت‌های ارزشمند، هیئت داوران همچنان کاستی‌های ساختاری و محتوایی زیر را در جمع قابل‌توجهی از گزارش‌ها مشاهده می‌کند که باید به عنوان اولویت‌های بهبود برای دوره‌های آتی مد نظر قرار گیرد:

۱- ضعف در رعایت استانداردهای بین‌المللی گزارشگری: بسیاری از گزارش‌ها فاقد چارچوب‌های شناخته‌شده نظیر GRI، SASB یا راهنماهای بومی‌شده پایدار هستند که این امر، مقایسه‌پذیری، اعتبارسنجی و شفافیت داده‌ها را به شدت کاهش می‌دهد.

۲- نارسایی در ادبیات تخصصی و مفاهیم کلیدی: کاربرد نادرست یا ساده‌انگارانه واژگانی چون «ذی‌نفع»، «موارد دارای اهمیت»، «گزارش پایداری»، «به اشتراک گذاری ارزشها » و «حسابرسی اجتماعی» در برخی آثار مشاهده می‌شود که نشان از نیاز به آموزش و توانمندسازی تیم‌های روابط عمومی و گزارشگری دارد.

– عدم اولویت‌بندی علمی نیازهای ذی‌نفعان: بسیاری از اقدامات، بدون شناسایی نظام‌مند و اولویت‌بندی نیازهای واقعی ذی‌نفعان کلیدی (به‌ویژه جوامع محلی) طراحی شده‌اند و در نتیجه، دچار پراکندگی، موازی‌کاری و گاهی سطحی‌نگری شده‌اند.

– غفلت از مسائل اولویت‌دار محلی: برخی سازمان‌ها، به جای تمرکز بر چالش‌های اصلی منطقه، فعالیت خود (همانند بیکاری، آلودگی های خاص، تنش های آبی یا ایجاد زیرساخت‌های درمانی)، به فهرستی از فعالیت‌های عام‌پسند اکتفا کرده‌اند که تأثیر واقعی و ماندگاری ندارند.

– بلند نویسی (یا اطناب) و کم‌توجهی به خلاصه‌های مدیریتی: گزارش‌های ارسالی اغلب حاوی مطالب تکراری، توضیحات طولانی و فاقد داده‌های کلیدی، نمودارهای تحلیلی و خلاصه‌های اجرایی هستند که کار ارزیابی را دشوار و پیام اصلی را مبهم می‌سازد.

۵- مبنای داوری و امتیازدهی: تأکید بر نظام‌مندی، شفافیت و تعادل

هیئت داوران در این دوره، صراحتاً اعلام می‌دارد که نمره‌دهی صرفاً بر اساس تعداد اقدامات خیرخواهانه یا مبلغ هزینه‌شده نبوده، بلکه ملاک اصلی، نظام‌مند بودن، هماهنگی راهبردی و شفافیت عملیاتی در سراسر زنجیره مسئولیت اجتماعی بوده است. موفق‌ترین سازمان‌ها آنهایی بودند که توانستند میان سه ضلع «منافع سهامداران»، «بقای سازمانی» و «مصالح ملی با اولویت جوامع محلی» تعادل برقرار کنند و این تعادل را در تمامی پنج محور جشنواره به نمایش بگذارند.

به طور کلی هیئت داوران، بر صداقت در بازتعریف شعارها و هماهنگی پیام‌های ویژند با اقدامات واقعی تأکید ویژه دارد. سازمان‌هایی که در شرایط بحرانی، از شعارهای کلیشه‌ای فاصله گرفته و بر اساس نیازهای عینی جامعه، شعارهای خود را بازتنظیم کردند، امتیاز بالایی دریافت کردند.

۶- جمع‌بندی و چشم‌انداز آینده

ششمین جشنواره روابط عمومی و مسئولیت اجتماعی، بیش از هر چیز، آیینه‌ای از بلوغ رو به رشد سازمان‌های ایرانی در درک کارکرد راهبردی مسئولیت اجتماعی است. ما باور داریم که این جشنواره پایان راه نیست، بلکه ایستگاهی برای بازاندیشی، یادگیری جمعی و ارتقای مستمر است. اقدامات و گزارش‌های ارائه‌شده، هرچند کامل و بی‌نقص نیستند، اما نشان از عزمی جدی برای حرکت از «امور خیریه» به «راهبرد پایدار» دارد.

هیئت داوران از همه شرکت‌کنندگان محترم می‌خواهد که کاستی‌های اشاره‌شده را به مثابه نقد تخریب‌گر نپندارند، و انتظار داریم آنها را به عنوان فرصت‌هایی برای بهبود ساختارها، توانمندسازی منابع انسانی و ارتقای شفافیت عملکرد سازمانی تلقی کنند. همچنین از دبیرخانه جشنواره انتظار می‌رود که بسترهای آموزشی و تبادل تجربه را برای دوره‌های آینده بیش از پیش فراهم آورد تا فاصله میان «عمل مسئولانه» و «گزارشگری استاندارد» به حداقل برسد.

در پایان، بار دیگر از تمامی سازمان‌ها، شرکت‌ها و گروه‌های جهادی و امدادی که با ارسال گزارش‌های خود، چراغی فرا روی مسیر دشوار مسئولیت‌پذیری اجتماعی افروختند، صمیمانه سپاسگزاری می‌کنیم. امید که این همایش، زمینه‌ساز تحولی عمیق، علمی و اخلاقی در زیست‌بوم کسب‌وکار و ارتباطات سازمانی کشور عزیزمان ایران باشد و گام‌های بعدی، استوارتر و پربارتر از پیش برداشته شوند.

هیئت داوران ششمین جشنواره روابط عمومی و مسئولیت اجتماعی ایران

۲۷ مرداد ماه ۱۴۰۵

روابط عمومی و تقویت زیر ساخت های تاب آوری ملی

در ادامه این رویداد خانم دکتر معصومه آقاپور مشاور اقتصادی رئیس جمهوری اسلامی ایران و عضو شورای عالی بورس طی سخنانی ، نقش روابط عمومی را در ایجاد زیر ساخت های لازم برای تقویت تاب آوری ملی مورد توجه قرار داد و گفت : این نقش در زمان بحران ها بسیار پر رنگ می شود و عمل به مسئولیت اجتماعی در چنین مواقعی می تواند از میزان آلام و رنج مردم کم کند و روزهای بهتری را برای جامعه ترسیم کند.

وی افزود : زبان روابط عمومی ؛ باید”زبان اعتماد” باشد که می تواند از طریق توجه به واقعیت ها و انتقال آن ها به مردم اتفاق بیفتد.

مشاور رئیس جمهور تاکید کرد : روابط عمومی باید بتواند چراغ راه مدیران در فرآیند تصمیم سازی باشد تا تصمیمات لازم به شکل مناسبتری برای جامعه اتخاذ شود.

وی با اشاره به تجارب چین و آلمان در زمان بحران های جنگی گفت : بنگاه های کوچک و متوسط در وضعیت بحرانی می توانند با انتقال منابع به گلوگاه ها به تاب آوری بیشتری دست یابند.

وی افزود : دولت چهاردهم ، تداوم خدمت در دوران بحران است ، و از الزامات آن ، توجه به اقتصاد است.

در بخش پایانی این جشنواره ار برگزیدگان به شرح زیر تجلیل شد:

 برگزیدگان ششمین دوره مسئولیت اجتماعی

 حامیان 

نشان سفیر مسئولیت اجتماعی

نشان سفیر مسئولیت اجتماعی و ارتباطی

 نشان عالی مسئولیت اجتماعی

نشان ویژه مسئولیت اجتماعی دوره جنگ