افشین علاء

آرمان امروز : رئیس‌جمهور آینده چه اصولگرا باشد، چه اصلاح‌طلب، باید بداند که اولین اولویت پیش روی او رفع مشکلات معیشتی مردم است. اولویت بعدی تلاش برای ترمیم شکاف‌ روزافزونی است که به دلایل عدیده، گریبان جامعه را گرفته است. اگر رئیس‌جمهور منتخب، تضاد موجود بین دو جمعیت از طرفداران و مخالفان نظام را انکار کند، قطعا راه به جایی نخواهد برد. او در قبال دو شقه شدن جامعه ایرانی مسئول است. او حق ندارد به بهانه حضور میلیونی اقشار معتقد به نظام در آئین‌ها و مناسبت‌ها و تشییع شهیدان و… جمعیت کثیر منتقدان و ناراضیان را نادیده بگیرد. کمااینکه حق ندارد به بهانه مخالفت و نارضایتی اقشار مخالف، به آرمان‌های نظام پشت کند و بر موج احساسات مخالفان سوار شود. او باید بداند که حفظ توأمان دستاوردهای انقلاب اسلامی و اعتماد اکثریت مردم، با چه تدابیر و شیوه‌هایی قابل دست‌یابی است. در این راه، تجربه پیشینیان بزرگ‌ترین سرمایه اوست. چه تجربه دولت‌هایی که با تکیه بر مطالبات مردم ناراضی، دانسته یا ندانسته رویاروی ارکان نظام قرار گرفتند.

چه دولت‌هایی که به بهانه انقلابی بودن، روحیه جهادی، جوانگرایی و… خواسته یا ناخواسته به حذف و طرد سلایق دیگر کمر بستند. چه آنهایی که آن‌قدر بر آتش مطالبات مشروع منتقدان سیاست‌های داخلی دمیدند تا حیطه این مطالبات به مرزهای امنیت ملی و خطوط قرمز نظام تعمیم یافت. چه آنهایی که با اصرار بر حقانیت خود و لجاجت در برابر مطالبات مشروع منتقدان، به تعمیق شکاف‌ها و نارضایتی‌ها دامن زدند. در واقع، دو گرایش موجود و متضاد در بدنه نظام نشان دادند که هر وقت به قدرت دست یافتند، هر دو مثل لبه‌های یک قیچی عمل کردند و به‌جای خیاطی ماهرانه، بخشی از این جامه یکپارچه را بریدند و به دور انداختند. فرقی هم نمی‌کند که کدام‌ آستین را بریده باشند، به هر حال بر جامه وفاق، اتحاد و اعتماد خدشه وارد کردند. اما اکنون که با شهادت تلخ و مظلومانه رئیس‌جمهور پیشین، احساسات آحاد ملت جریحه‌دار شده است، فرصتی مغتنم پیش روی همگان قرار گرفته است.

بهترین فرصت برای نجات جناح‌های سیاسی از آفت دیرسالی که گرفتارش شده‌اند. آفت خودبینی و خودحق انگاری و چشم بستن بر عقل و درایت و توانمندی‌های رقیبان. آفت اصرار بر مواضعی که نتیجه نمی‌دهد اما می‌تواند توهم قهرمان شدن را در اشخاص ایجاد کند. در حالی که مردم به قهرمان خیالی نیاز ندارند. مردم مسئولانی می‌خواهند که به جای وعده و شعار، آینه‌ی بی‌غباری باشند که بشود سیمای واقعی یک ملت را در آن دید. ملتی با تنوع و گوناگونی غیرقابل انکار در فرهنگ و تفکر و سبک زندگی. مردمی که یقین دارند با گذشت ۴۵ سال، دیگر مجالی برای آزمون و خطا باقی نمانده است. هر جناحی که حاکم شود باید از خطاها و اصرار بر آن خطاها عبرت بگیرد. رئیس‌جمهور و دولت آینده از هر جناح و گرایشی که باشد، باید بداند هم متعلق به مردم است، هم وامدار انقلابی که پشتوانه دهها هزار شهید را دارد. نه مردم از مطالبات مشروع خود دست برمی‌دارند، نه ارکان نظام و انقلاب اسلامی آرمان‌های خود را زیر پا می‌گذارند. در این میان، به آنانی که تلاش می‌کنند این دو را رویاروی هم قرار دهند و یکی را به نفع دیگری قربانی کنند، باید به دیده تردید نگریست. چراکه این دو وجه از واقعیت موجود جامعه ایران، نه‌تنها هیچ ضدیتی با هم ندارند، بلکه دو روی یک سکه‌اند. سکه‌ای که اگر به دست اهلش بیفتد رونق و اعتباری خیره‌کننده خواهد یافت. رئیس‌جمهور و دولت آینده باید با خردمندی و تدبیر، اعتبار این سکه را به او بازگرداند.