آرمان شرق- «نظریهپردازی» نسبتی با «نظریهبازی» ندارد. اگر «مراتب علمی» در کشور ما رعایت نشود و کار پژوهشی بیش از این به خودنمایی، سیطرۀ کمیت، آمارسازی، «پروپاگاندا» و کسب منافع مادی کشیده شود، خسران بزرگی برای دانش، اندیشه و پژوهش از سویی، و عقبماندگی و انزوای بیشتر ایران از مدار هدفهای توسعۀ پایدارِ ملل متحد از سوی دیگر خواهد بود.
آرمان شرق-اردوغان، لابد سخن جماعت فارسهای سفید در تحریف پیام اصلی مانور نظامی اخیر را شنیده که میگوید: «ایران وارد وضعیتی همچون هدف گرفتن آذربایجان (سیبل کردن آذربایجان) نخواهد شد». این پاس گلی است که فارسهای سفید به اردوغان دادهاند. آنها چنان پیام مانور نظامی اخیر را تحریف کردند که گویی نام آن «چالدران» بود و نه «خیبر». این فارسهای سفید بودند که سعی کردند پیام ضد صهیونیستی مانور نظامی را بهمحاق یک پیام جعلی ببرند و چنین القاء کنند که گویی این جمهوری آذربایجان است که به هدف اصلی مانور تبدیل شده است. حالا اردوغان دارد تحریف فارسهای سفید علیه پیام اصلی مانور نظامی را در جایگاه یک سخن رسمی و حاکمیتی ایران مینشاند و پاسخ میدهد: «اگر ایران آذربایجان را هدف بگیرد…»
آرمان شرق- قدرت برای اینکه سیاست کند، نیازمند «ناجوردیدن» است: ناجور میبیند تا ناجور عملکردن خود را توجیه کند، یا شایسته و بایسته بنمایاند. در این حالت، حکم دیدن، دیگر نمیتواند «نمیدانستم که ناجور میبینم» باشد، بلکه «میدانستم/میخواستم ناجور ببینم» است. در اینصورت، فقط یک خدا میتواند به یک ملت کمک کند.
آرمان شرق-آموزشِ ناخودآگاه مدنی و عقلانی که به صورت عادات مثبت عمل کنند چالش سهمگینی برای خانوادهها، جوامع و دولتهاست. این نوع ناخودآگاه نیازمند نگاهی درازمدت به زندگی است. زندگی باید جدی و برگرفته از فکر و اندیشه و کتاب باشد. فرهنگ شفاهی خیلی کارساز نیست. ناخودآگاه عقلانی با کتاب خوانی رابطۀ مستقیم و کیفی دارد.
آرمان شرق- آنچه واضح است دشوارتر شدن احیای برجام در قیاس با چند ماه گذشته است. آیا ایران و آمریکا تمایلی برای فراتر رفتن از برجام دارند یا نه؟ و در صورت وجود چنین تمایلی آیا امکان عملی کردن این تمایل در قالب توافقی فراگیرتر از برجام درماههای آینده وجود دارد و آیا شرایط دینامیک مرتب در حال تغییر به دو طرف چنین امکانی را میدهد؟اینها پرسشهایی هستند که در شرایط کنونی پاسخ دادن به آنها دشوار است.
آرمان شرق- طی گفتوگوهای بروکسل ارایه تضمین برای عدم تکرار بدعهدی و رفتارهای غیرقانونی طرفهای مقابل خواسته غیرقابل چشمپوشی ایران عنوان شده است. این خواسته و برخی خواستههای دیگر نظیر لغو کلیه تحریمهای هستهای و غیرهستهای در گفتوگوهای دولت قبل نیز مطرح بود و در نهایت نیز این خواسته به نتیجه نرسید. باید واقعیت را در نظر گرفت و توجه کرد زمانی که امریکا از تحریم به عنوان یک ابزار فشار استفاده میکند، خیلی بعید به نظر میرسد که امریکا این ابزار را کاملا کنار بگذارد. ما میتوانیم این خواسته را مطرح کنیم اما در عمل، تمام پیشبینیها میگویند این خواسته محقق نخواهد شد.
آرمان شرق- هر سازمانی معتقد و متعهد به اصولی است که در طول سالها بهعنوان رویههای مرسوم به اجرا گذاشتهشده و نمیتوان بهصرف سلیقه این رویهها را که در طول دهههای متمادی بخشی از فرهنگسازمانی بوده و نشاندهنده پای بندی به نظم است، زیر سؤال برد.
از منظر دیگر باید تأکید کرد که استقبال و بدرقه درست مدیران و کارکنان و حتی مهمانان یک مجموعه یک ارزش است و در بانک ملی ایران بهعنوان یکی از قدیمیترین و مهمترین بانکها و سازمانهای مالی کشور این نحوه استقبال و بدرقه یک رویه معمول بوده و در طی دهههای متمادی اجراشده است.
آرمان شرق- مطالب اظهار شده هرچند خطاب به رییس کنونی مجلس انجام شده ولی به یقین از مطالبی است که می توان گفت نه زمان مخصص ونه شأن نزول تقییدکننده می باشد ، کاملاکلی وفراگیر است ، به تعبیر فنی قضیه خارجیه نیست ، حقیقیه است ، گذشته، حال وآینده را فرامی گیرد.
آرمان شرق- سناریو اول، بهترین گزینه اجرای کامل متن فعلی برجام براساس قطعنامه ۲۲۳۱ است. برای ایجاد اعتماد متقابل در تحقق این سناریو، قدرتهای جهانی و ایران میتوانند روی “طرح اجرای گام به گام” برجام توافق کنند. برای مثال درقدم اول توقف غنی سازی ۶۰درصدی ایران درمقابل رفع تحریمهای مشخصی مثل تحریمهای مالی وبانکی ایران. درقدم دوم توقف غنی سازی ۲۰% ایران درمقابل رفع تحریمهای نفتی ایران. به همین ترتیب طرح گام بگام تکمیل شود.سناریو دوم میتواند آغازیک روند با اجرای بخشی از برجام و خاتمه آن با تحقق برجام پلاس باشد.
آرمان شرق- تنها راهی که واشنگتن دارد، ارائه مشوقهایی برای بسترسازی در راستای رایزنی میان ایران و همسایگانش بهمنظور کاهش تنشهاست. آمریکا به جای اصرار بر اضافه کردن بحثهای امنیتی- منطقهای در چارچوب رایزنیهای هستهای، باید مذاکرات امنیتی منطقهای را به شکلی جدا تشویق کند و اجازه دهد تا کشورهای منطقه خودشان به شکلی جداگانه، اما همزمان با رایزنیهای هستهای، مذاکره کنند و اختلافهایشان را کنار بگذارند.
