ارمان شرق-هر بار حملهای از این نوع شکل میگیرد رسانهها احتمال وقوع دوباره «جنگ نفتکشها» را مطرح میکنند. جنگ دریایی تمامعیاری که ایران و عراق از ابتدای رویارویی آغاز کردند. در ابتدا روندی آرام داشت اما در سالهای پایانی جنگ حملات به کاری هرروزه بدل شده بود. اما حمله به نفتکش را میتوان مرحلهای بالا از تنش سیاسی دانست. همه کشورها به نفت وابستهاند؛ یا تولید میکنند و میفروشند یا مصرفکننده و خریدارند
ارمان شرق-در مرز عراق، به ویژه در جنوب این کشور، نیز کمبود آب مردم را به خیابانها کشانده است. کمبود آب بارها ایجاد اختلاف بین ایران و عراق را باعث شده است. عراق برای تامین تمام آب مورد نیاز خود به رودخانههای فرات و دجله وابسته است و سدسازیهای ایران برای انحراف بخشی از آب این رودخانهها باعث کمبود آب در کشور همسایه شده است. منازعات مشابهی بین عراق و ترکیه نیز وجود دارد.
ارمان شرق-بر اساس آخرین آمار بانک مرکزی، صادرات نفتی ایران در سال گذشته حدود ۲۱ میلیارد دلار بوده که نسبت به اوج فروش نفتی در سال ۹۰ بیش از ۸۲ درصد کاهش یافتهاست.
ارمان شرق-ایران با موج پنجم همه گیری کرونا، اقتصاد آسیب دیده از تحریم های آمریکا و مذاکرات متوقف شده برای نجات توافق هسته ای درگیر است و حالا، بحران کمبود شدید آب هم به این مشکلات اضافه شده. خشکسالی طولانی مدت و افزایش درجه حرارت ناشی از تغییرات آب و هوایی همراه با چندین دهه سوءمدیریت منابع طبیعی و عدم برنامه ریزی، بحران آب را به دلیلی برای اعتراض و ناآرامی های خشونت آمیز تبدیل کرده است.
ارمان شرق-اران فیتلسون از دانشگاه عبری اسرائیل میگوید، نمکزدایی آب ارزانتر از جنگ بر سر آن است. هنوز هم ناآرامیهای مربوط به آب میتواند عواقب جهانی داشته باشد. به عنوان مثال یمنیها در حال حاضر روستاهای خشک شده را رها میکنند.
بدون مشارکت، مدیریت و سرمایه گذاری بهتر، میلیونها نفر از ساکنان منطقه با خطر تبدیل شدن به «پناهندگان اقلیمی» مواجهاند.
ارمان شرق-هر راهی که در پیش بگیریم، دو حقیقت گریزناپذیر وجود دارد. اول، آینده آبی ما سخت و دردناک است. اگر وضع موجود را ادامه دهیم، فرسایش تمدنی و بحرانهای بهمراتب بزرگتر از خوزستان امروز، زندگی ایران و تمدن ایرانی را تهدید و تلخ میکند. اگر هم راه اصلاح را در پیش بگیریم، دورانی سخت از درافتادن با پیچیدگی، اقتصاد سیاسی پرخطر ناشی از بازتخصیصها و ضرورتهای تغییر الگوی توسعه، درافتادن با ذینفعان ریز و درشت و همه الزامات ناشی از اصلاح در سیستمهای پیچیده را پیش رو خواهیم داشت که تلخیهای خود را دارند،
ارمان شرق- اتفاقات تلخی که هفته گذشته در استان خوزستان رخ داد و اخبارش به رسانهها رسید، برای مردم ایران یک پیام مشترک داشت؛ بسیاری از مدیرانی که در ستادهای استانی بر صندلی مسوولیت نشستهاند، از درد مردم، از شدت دردی که بر تن مردم وارد میشود، چیز زیادی نمیدانند و بیش از آنکه دغدغه مسوولیتهایشان را داشته باشند، نگران از دست دادن پستهای مدیریتی هستند. مصداق بارز هم واکنش استاندار خوزستان در مقابل سوالات مجری برنامه «چاپ اول» تلویزیون بود که از تریبون سیما اعلام کرد: «۷۰۰ روستای استان، حتی پیش از تنش آبی استان، به دلیل فرسودگی لولهها سالهاست که آب تانکری! میخورند.»
ارمان شرق- باید به جای خودکفایی غذایی، به سمت سیاست امنیت غذایی حرکت کنیم، سپس تخصیص آب به بخش کشاورزی را به سطح ۲۰میلیارد مترمکعب در کل سال محدود کنیم. در عین حال تنها ۴۰درصد از منابع آبی را در سال مصرف کرده و ۶۰درصد را بهعنوان حقآبه محیطزیست به رسمیت بشناسیم. این سیاست اگر به مدت ۱۰سال مداوم تداوم یابد، احتمالا میتوان شاهد تابآوری دوباره بخش آب کشور بود.»
ارمان شرق- سیستم حکمرانی آب کشور از گسست اطلاعات رنج میبرد. همچنین، اغلب معلوم نیست که تصمیمات مدیریتی توسط چه کسانی گرفته میشود؟ این عدم شفافیت در نقشها و تصمیمات، سبب بروز پدیده درب چرخان (revolving door) شده است. قبل از تصویب آییننامه اصلاحات ارضی، حکمرانی آب کشاورزی کشور به دلیل وجود سیستمهای فنی-اجتماعی بُنه تا حدودی مشارکتی محسوب میشد. اما پس از تصویب این آییننامه در سال ۱۳۴۳ و رخداد انقلاب سبز مشارکت ذینفعان در سیستم حکمرانی کشور بهطور جدی نادیده گرفته شد. پس از آن نیز تمام تلاشها از قبیل طرح تشکل آببران برای جلب مشارکت ذینفعان در سطوح به دلیل نگاه از بالا به پایین و رئیسمآبانه مدیران آب کشور با شکست مواجه شده است.
ارمان شرق-یکی دیگر از عوامل ناراحتی مردم مدیران ناکارامدی است که در این استان آمده اند و بدون این که وضعیت مردم منطقه را بهبود ببخشند به مدارج بالاتر مدیریتی رسیده اند. این سوء مدیریت را در آن چه در این گزارش خواندید و صدها پروژه نیمهتمام یا با کیفیت پایین می توان دید. آن ها از بی توجهی مدیران استانی و کشوری به مردم منطقه گلایه دارند.
