آرمان شرق: رضا رئیسی*

فوتبال؛ این جادوی خارق العاده و بی مثال مستطیل سبز، یکماه همه دنیا را به تسخیر خود درآورده و جهانیان از کشورها، اقوام و جنسیت های مختلف را مدهوش هنرنمایی بازیگران خود کرده بود، فینال یکشنبه شب ورزشگاه لوژنیکی سوت پایانی بود بر ضیافت جام جهانی در روسیه پوتینی! خروس ها جام را به خانه برده و کروات های خوش تکنیک و سخت کوش و جنگنده نیز با افتخار نایب قهرمانی روسیه را وداع گفته و فوتبال در مستطیل سبز پایان یافت اما فعل و انفعالات رخداده طی این مدت تا مدت ها در خاطره و یاد دنبال کنندگان جام جهانی بیست هیجده باقی خواهد ماند.

از جمله اتفاقات و حواشی این جام جهانی و فینال زیبا و دلپذیر آن حضور دو رئیس جمهوری کشورهای فرانسه و کرواسی در این دیدار و در مراسم اهدای جام بود، حضوری که یک پیام خاص و جالب توجه نیز برای سیاستمداران کشور ما داشت.

عکس ها و تصاویری که از این دو مقام عالیرتبه سیاسی فرانسه و کرواسی انتشار یافته و روی خروجی رسانه های مختلف جهان قرار گرفته و به سمع و نظر میلیون ها نفر از مردم جهان رسید، حاوی یک رفتار ورزی خاص و البته نامتعارف برای ما ایرانیان و انتظاراتی که بر اساس تعاملات و عملکردهای سیاستمداران وطنی در ذهن و مخیله ما جا گرفته، بود.

کرواسی و فرانسه

امانوئل ماکرون رئیس جمهوری فرانسه به جای آنکه عصا قورت داده از جایگاه ویژه به تماشای فوتبال نشسته و در نهایت خوشحالی خود از پیروزی تیم ملی کشورش را با ایستادن و چند تشویق ساده رفع و رجوع کند، همانند یک تماشگر ساده و فوتبال دوست و ذوق زده به وجد آمده و بالا و پایین پریده و همانند دیگر فرانسویان پیروزی تیم ملی کشورش را جشن گرفت.

فانسه و کرواسی

خانم کیتاروویچ نیز چه در هنگام بازی و چه پس از شکست و در مراسم اهدای جوایز آنچنان ساده و صمیمی و به زبان عامیانه خودمانی رفتار کرد که تو نه گویی که ایشان رئیس جمهوری کشورش است و عطف به این جایگاه و مقام باید برخی پروتکل های خاص را رعایت و خیلی رسمی با دیگران برخورد کند.

این رفتارها با آنچه ما از سیاست مداران خودی دیده ایم تفاوت بسیار و تمام عیاری داشت. ما عادت کرده ایم که سیاستمدار آن هم در سطوح عالی باید عبوس و اتو کشیده باشد و اگر لبخندی هم می زند، آنچنان ملیح و ریز باشد که از مرزهای متعارف در پندارهای ما عبور نکند. حداقل نگارنده هیچ گاه به یاد ندارد که یک مقام رسمی و عالیرتبه در کشور ما حتی به هنگامی که در میان ورزشکاران حضور می یابد یا به دیدارهای خودمانی می رود، بدین سان ساده و بی ریا و همرنگ عموم رفتار کرده و تمایز خود را به رخ نکشیده و در رفتارهای خود دیسپلین خاصی را به نمایش نگذارد.

فرانسه و کرواسی

حال سئوال اینجاست که چرا باید اینگونه باشد؟ چرا سیاستمداران ما هیچ گاه آن پرده ها و حریم های خاص خود را به کنار نزده و همرنگ عموم نمی شوند؟ این تمایز و خود خاص پنداری آیا مثبت است و نشانه اقتدار و برانگیزنده احترام یا بر عکس آن عمل می کند؟ آیا مقامات ما درست رفتار می کنند که رسمی و خاص هستند یا آن سیاستمداران اروپایی که اینگونه در انظار عمومی ظاهر می شوند؟

شکی ندارم که کمتر کسی از مردم جهان باشد که این تصاویر و عکس ها را دیده و از این رفتارها حال خوش و خوبی به او دست نداده باشد! بدون هیچ شک و شبهه ای مردم با سیاستمدارانی که آنان را از خود دانسته و همرنگ خود می بینند، ارتباطات عمیق تر و وثیق تری برقرار کرده و با آنان همذات پنداری بیش تری خواهند داشت. حتی در یک محیط کاری ساده و محدود نیز مدیری که با کارمندان خود همراهی و همدلی بیش تری نشان می دهد، موفق تر بوده و حس همراهی و همکاری بیش تری از آنان را به سمت و سوی خود جلب می کند و به هنگامی که این وضعیت در سطوح بزرگ تری چون یک کشور و توسط عالی ترین مقامات آن باشد به طور قطع تاثیر رفتارهای خودمانی دو صد چندان خواهد بود.

فینال شب گذشته مسکو فارغ از ارزش های فوتبالی و هنرنمایی شوالیه های مستطیل سبز، برای سیاستمداران وطنی ما هم درس هایی داشت از جمله آنکه می توان یک رئیس جمهوری بود و به شادی بی محابا و ساده در انظار عمومی پرداخت می توان وزیر بد و خشک و متفرعنانه برخورد نکرد، می توان مدیر و مقام مسئول بود و خودمانی و بی شیله و پیله رفتار کرد و اینگونه محبوب شد و محبوب ماند، اینگونه نبض افکار عمومی را به دست گرفته و انتظار نداشت که تنها با شعار دهی و وعده پردازی محبوب القلوب شد، رفتاری که نه تنها هزینه گزافی ندارد که ساده و سهل دست یافتنی است تنها باید جور دیگری دید و دیگرگونه رفتار کرد.

*سردبیر